13.03.2015 – Puur!
Sorry… u heeft me even gemist. En wat heb ik daar een reacties op gehad, dat ik een tijdje niet geschreven heb.
En weet u wat zo bijzonder is… een ieder die me gemist heeft en het mij vertelde, face to face… het stukje mens achter de mens zag ik telkens verschijnen wanneer het me verteld werd.
Ergens schaam ik me diep… dat ik niet geschreven heb, maar ergens deed het me ook erg goed dat ik gemist werd. Waarom? Omdat er dan toch een boodschap in mijn verhalen zit die graag gelezen wordt.
Tijdens de Voorjaarsbeurs werd ik ook meerdere malen aangesproken dat ik al een tijd niet geschreven had. “Ja, ik mis de stukjes waarin je schrijft dat je het zo moeilijk hebt…” was een opmerking die voorbij kwam. Daar moest ik toch een nachtje over nadenken.
Ben ik een pessimist? Een klager? Toen ik ’s morgens wakker werd… wist ik het.
Nee, ik ben geen klager… misschien ben ik wel de weerspiegeling van de lezer zelf. Een ieder leest misschien wat hij of zij lezen wil, wat op hem of haar van toepassing is! Een weerklank van de eigen emoties.
Ik zal eerlijk zijn, ik ga er geen doekjes omheen winden… het was best een pittig jaar.
Zoals de meesten weten, zit Wilco nog in de revalidatie in Zwolle, maar ik kan u mededelen dat het Godzijdank vele malen beter gaat.
Laat niet weg dat het mij ook niet in de koude kleren is gaan zitten. En laat mij dan maar klagen… ik heb meer dan gevochten voor alles wat me dierbaar is. Wat mij dan het meeste betreurt… is dat sommigen menen maar alles te kunnen zeggen, insinueren, te oordelen. Zonder de achtergrond te kennen, zonder na te denken over wat ze zeggen of teweegbrengen. Dat heeft me best pijn gedaan. Juist van die mensen waarvan je het niet verwacht! Ze lullen maar ledige ruimte in de lucht!
Anderzijds realiseer ik me terdege dat ik ook niet in de opperste kwaliteit van psychologisch welbevinden ben geweest. Maar weet één ding zeker…
Wanneer ik lachte… had ik plezier.
Wanneer ik huilde… had ik verdriet.
Misschien lachte ik op het verkeerde moment of huilde ik wanneer het even niet uitkwam.
Maar voor mij was het wel echt!
Niks show… niks toneel…
Puur!
Een tijdje geleden was ik ergens des lands… gewoon om duifjes te halen.
Had altijd al een binding met deze mensen, maar na deze dag nog meer…
Ik wipte gewoon even binnen, zoals altijd… maar het eindigde in drie huilende mensen op de bank. Gewoon omdat drie mensen gewoon even ervaringen deelden van het leven… gewoon even één waren!
En wat hebben zij mij aan het denken gezet…
Ik ben ze naderhand alweer een paar keer tegengekomen… en we dachten hetzelfde… maar lieten de omgeving de situatie bepalen.
Dan ga ik weer nadenken… Waarom zitten er drie mensen huilend op de bank?
Waarom zijn er mensen die menen te denken hoe het zit op basis van niets?
Waarom is het contrast tussen “puur zijn” en “denken te weten” zo groot?
Is het ervaring? Is het domheid?
Op diverse sites die ik volg heb ik de schrijvers weer de enorme fout zien maken…
Oordeel… oordeel… oordeel… Ik word er soms moe van!
“De grote fondspeler uit het Noorden van Nederland” stond vermeld op een site van een voerleverancier. Is dat nou nodig??? Toevallig was ik bij deze situatie. Die goeie man was gewoon zichzelf… deed niemand kwaad en vernielde niks. Was gewoon “puur” zichzelf.
Gewoon puur zichzelf! Volledig in een privésituatie… Wie heeft het recht daarover te oordelen???? Ik denk dat het een voorrecht is om “puur” te zijn. En diegene die deze eigenschap niet bezit, heeft iets anders nodig om zich op hetzelfde niveau te mogen scharen.
Men neme:
Kwaadsprekerij. Jaloezie. Opruiing.
“Puur” kan dronken zijn.
“Puur” kan rare dingen zeggen.
“Puur” kan in een hoekje staan.
“Puur” kan anders doen dan de massa.
Maar hij of zij is PUUR!
Helaas zal de “Pure” op korte termijn verliezen.
Wanneer “Puren” elkaar tegenkomen, voelen zij elkaar duvelsgoed aan.
Wanneer “Puur” en “niet puur” elkaar tegenkomen… zal “puur” in de mindere schikken, maar uiteindelijk zegevieren! Al is het alleen maar door het natuurlijke instinct van de mensheid!
Zoveel mensen die zich beter voelen dan de rest.
Zoveel mensen die zich minder voelen en daardoor heldhaftig gedrag gaan vertonen…
Zoveel mensen die een stoere, grote smoel opentrekken… zich willen laten horen…
Zoveel mensen die denken de wijsheid in pacht te hebben…
Zoveel mensen die denken te moeten oordelen…
Zoveel mensen die hebben “gestudeerd” en het theoretisch allemaal wel weten…
Bent u die “pure” mensen al tegengekomen?
Zo ja… u bent een bevoorrecht mens!
Zo nee… dan wil ik u dit graag meegeven:
“How you make others feel about themselves… says a lot about you!”
O ja… graag zou ik die leuke schrijvers op het World Wide Web, die hun mening direct op de persoon durven te ventileren, graag eens persoonlijk ontmoeten. Zou ze graag eens in de ogen willen kijken… En daarna mijn mening op het World Wide Web willen ventileren!
==========
09-05-2015 – Zeikpaal
Er moet me echt wat van het hart. Loop er al dagen mee in mijn hoofd en weet niet meer wat ik er mee aan moet. Ik vraag me af of ik van een andere planeet af kom, of ik achtergebleven ben in mijn ontwikkeling of dat mijn ouders mij te netjes hebben opgevoed, dat ik niet weerbaar meer ben voor deze wereld. Is het de duivensport? Waar ben ik dan in vredesnaam in beland???
Ik citeer letterlijk maar een paar citaten van Facebook: “Klootzakken”, “Hufters”, “Heb nog wel een paar kogels voor ze”, “Als ik ze voor mijn auto krijg gaan ze eraan”, “Je zou er met knuppel langs gaan”, “Mongolen”, “Kankerlijers”, “Geef ze maar een les, hebben ze verdiend”, “Naaiers”, “De SS-ers zijn weer terug”, “Terroristen”, “Narcisten en bureaucraten”, “Zakkenvullers”
En het is ook nog op de man af… kan er gewoon niet bij en heb me verbaasd over hoe mensen kunnen reageren en hoe zij andere mensen kunnen raken met zulke verschrikkelijke verwensingen. En verbaasde me er nog meer over dat het ook nog “geliket” werd. De ene smoel was nog groter dan de andere en verwensingen over en weer… ongelofelijk gewoon!!
We doneren allemaal aan Nepal, tranen biggelen over de wangen bij het zien van een filmpje over mishandelde honden die worden gered, zijn één grote familie tijdens het WK voetbal en leven allemaal mee met mensen die ernstig ziek zijn of een dierbare verliezen.
Een mens met een beetje respect en waarden en normen schrijft zulke dingen niet. Denken is 1… Uiten is twee! Emoties beheersen… bestaat dat nog???
Mijn mening is dat afgelopen week wel duidelijk is gebleken wat de grootste vijand van de duivensport is… de liefhebbers zelf!
Hoor en wederhoor in plaats van zomaar iets de wereld in schrijven en stennis lopen schoppen! Je laten informeren hoe het precies zit en dan een mening vormen. En die mening mag je uiten… maar doe het met een beetje respect naar de medemens! Raar taalgebruik is kwetsend en je weet niet hoeveel pijn je een ander toedeelt.
Vorig jaar waren de lossingscommissies de zeikpaal. Dit jaar het NPO-bestuur. Wanneer gaat eens de wijzende vinger naar de liefhebber zelf??
Met zulke waarden en normen zal er nooit iets positiefs uit de strijd gaan komen! Aan welke kant je ook staat!!!
Ik wil trots zijn dat ik duiven heb! Ik wil trots zijn op de sport! Ben een beginneling… wil graag een amateur worden! Ik vraag me af of ik die kans nog wel krijg!
==========
15-05-15 – Mijn jonkies
Allereerst kan ik u vertellen dat het een stuk beter met me gaat. Ik was even volledig geveld door een longontsteking die ik niet in de gaten had. U kent dat wel… Spitten in de tuin, sjouwen met kruiwagens grond en de volgende dag zeerte in de botten. Denkende dat je geen 25 meer bent… Een paar pijnstillers erin en doorgaan. Het koud krijgen… Misschien toch een griepje? Thermometer stuk, maar gewoon weer doorgaan met alles. Veel te laat een nieuwe thermometer kopen en erachter komen dat je dik 39 graden koorts hebt.
Even de dikke kont ter ruste leggen en de volgende dag weer redelijk in orde voelen. Dus weer doorgaan! Totdat je anderhalve week later, op zaterdagmiddag, op de eerste hulp in Zwolle ligt en het toch iets anders blijkt te zijn dan je zelf had gedacht.
Ik snap wel dat ze me graag wilden houden daar. Zeg nou zelf: van zo’n vrolijke noot op de afdeling wordt iedereen toch blij? Maar ik heb vriendelijk bedankt voor het leuke aanbod en me door Wilco weer naar huis laten brengen, voorzien van een overdosis poeders en pillen.
Oké, dat ik daar twee nachten spijt van heb gehad en een week later ook nog een tweede longontsteking aan de linkerkant bleek te hebben, is weer een ander verhaal. Het eindresultaat telt! En dat is dat ik aardig aan het herstellen ben.
En ja, ik denk aan mijn rust, ondanks dat dit niet altijd makkelijk is. Want iedereen wil toch as soon as possible geholpen worden? Al is het maar met een mailtje of telefoontje dat het in behandeling is. Ik doe mijn best!
Ik heb één dag verzaakt bij mijn jonkies. Ik kon niet staan, niet zitten, niet lopen, helemaal niks… En wat baalde ik! Wat baalde ik! Ik heb ze zo fijn op de rit. Ze trainen echt al torenhoog aan de lucht en als ik met mijn groene Duivendirect-stofjasje aan kom lopen, vliegen ze als een gek naar beneden. Ze landen op mijn schouders en mijn hoofd, en de rest van de duiven waarvoor geen plaats meer is op mijn lichaam, knalt binnen 30 à 40 seconden door het gat van de spoetnik.
En zoals ik dan weer ben, vind ik dat zó geweldig leuk! Dat ik zo’n band met mijn duifjes heb, deel ik uit puur enthousiasme weer op Facebook. Een fotootje met duifjes op mijn kop, armen, schouders en benen, terwijl ik op het witte IKEA-stoeltje met de blauwe handdoek zit dat in mijn hokje staat. Zelf dubbel van het lachen!
Dan komen de reacties. Geweldig! Maar er ontstaan ook discussies over het ‘tam’ maken van jonge duiven. Discussies die ik met het plaatsen van een leuke foto helemaal niet had willen uitlokken, maar die toch ontstonden. Ergens heb ik als reactie geplaatst dat ik mijn ‘geheim’ best wil delen. Maar geheimen heb ik eigenlijk niet. Wie interesse heeft, mag het weten! Al kan ik me bijna niet voorstellen dat iemand het wil weten… Toch zal ik beschrijven hoe ik mijn jonkies tam krijg.
Om te beginnen: ik maak de jongen niet TAM. Ik zorg ervoor dat ik zelf in de groep word opgenomen. Want wie ben ik als eenling tussen een grote ploeg jongen?
Oké, als ik zou willen, kon ik ze allemaal binnen een uurtje in de kliko hebben liggen. Ik ben tenslotte de sterkere, als u het zwart-wit bekijkt. Maar dat wil ik niet. Ik wil dat ze mij als soortgenoot zien. Ik heb geen vleugels, geen snavel, geen pluim… Ik eet geen maïs en stop mijn kop niet in de drinkpan. Hoe word ik dan een soortgenoot?
Nee, ik zet ze niet op honger. Want dan ben ik ineens hun redding in een strijd op leven en dood. Dat wil ik helemaal niet. In hongertijden gaan alle respectregels overboord en draait alles om overleven. Als ik u tv-beelden laat zien van hulptroepen in crisissituaties overal ter wereld, kunt u zich vast de beelden voorstellen: verdringen, grijpen, je eigen hachje redden, diefstal en plundering. In mijn duivenhokje word ik dan geen soortgenoot, maar een prooi waarvan zo snel mogelijk de gestolen goederen worden afgepakt.
Dat is natuur. Dat is zelfredzaamheid. Maar het is niet mijn bedoeling om één te worden met mijn spruitjes! Op een gewone zondagmiddag ga ik het hokje in. Ik zet een goedkoop plastic IKEA-stoeltje neer, gooi er een blauwe handdoek op en ga zitten. Naast de ren waarin alle jonkies zitten. Zij voelen zich als ratten in de val. Ik doe helemaal niks. Ik zit maar… minuten, een uur, anderhalf uur. Ik praat wat, observeer, maar verder niets. Ze kijken me angstig aan. Wat is dat voor monster? zie ik ze denken.
Maandag doe ik hetzelfde, maar nu met een handje snoepzaad in mijn zak. Ik leg een paar korreltjes op de rand van de ren en doe verder niks. Ik grijp niet, ik stuur niet. Ik wil dat ze mij als soortgenoot gaan zien. Geen enkele duif waagt zich aan de korreltjes die ik heb neergelegd. Ik vertrek weer, maar merk dat ik al iets meer geaccepteerd word.
Dinsdag ga ik weer op mijn IKEA-stoeltje zitten, met de blauwe handdoek die nog onbescheten in het hok ligt. Voor me staat een sausschemmeldeksel of mineralendeksel met wat snoepzaadjes. De zaadjes van gisteren zijn weg. Er zijn dus duiven die ervan gesnoept hebben! Ik leg opnieuw wat zaadjes neer en na vijf minuten komen een paar jonkies snoepen. Ze kijken me schichtig aan. Kan het wel? Kan het niet? Ze komen dichterbij en ik roep voor het eerst: ‘Kom maar, poepje!’
Ondertussen snoepen ze van de zaadjes op het deksel. Ik heb ze in de buurt! Dat gaat een uur lang zo door en dan vertrek ik weer. De volgende dag… Verdorie, er ligt stront op mijn stoel. Een goed teken! Ik draai de handdoek om en ga zitten. Ik leg weer wat snoepzaad op de rand en houd een handjevol in mijn hand. Voor mijn klompen staat het deksel met wat snoepjes. Ik leg mijn hand op de rand van de ren en laat de duiven nadenken. Ze zien die lekkere hapjes en willen ervan pakken. Dat doen ze ook. En als die op zijn, blijft er nog een handjevol over… in mijn hand.
Nu is het wachten op de brutaalste duif. Dat kan tien minuten duren, een halfuur… Maar die brutale duif komt! Dit jaar waren het er bij mij twee: de 340 en 341, nestmaatjes en honderd procent Vredeveld. En als één duif over de rand van de ren komt, volgen er meer! Een dag later liggen er geen snoepjes meer op de rand. Nu geef ik ze meteen uit de hand. Ik houd mijn vingers deels over de buit, want ik wil geen onverwachte bewegingen maken. ‘Kom maar snoepen, 340 en 341!’
De rest mag snoepen van wat er nog onder mijn samengeknepen vingers zit. De 340 en 341 komen. De rest staat er wat beduusd omheen. Maar als de 358 komt snoepen, komt de 342 ook. En voor ik het in de gaten heb, is mijn eerste lichaamsdeel geaccepteerd: mijn hand!
‘Kom maar, poepjes… Hoi, poepjes!’ roep ik ze toe. Ik grijp geen duif. Mijn hand ligt nog steeds doodstil op de rand. De volgende dag pak ik mijn IKEA-stoeltje er weer bij. De handdoek draai ik om vanwege de stront. Ik ga zitten met mijn hand vol snoepzaadjes en mijn knie tegen de rand van de ren. ‘Kom maar dichterbij, poepjes.’ Het duurt even, maar dan zitten ze naast mijn knie te snoepen. ‘Kom maar, poepjes’, klinkt het weer. Ik leg wat zaadjes op mijn knie en daag ze uit. En opnieuw nemen de 340 en 341 het voortouw. Ze komen op mijn knie zitten. Ik doe niets en laat ze hun gang gaan. Ze snoepen. De volgende dag meng ik snoepzaadjes met pinda’s. Weer op mijn stoeltje, met mijn hand op de rand. ‘Welke stoere duif kan al pinda’s eten?’ Een paar stoere, grote jongen denken dat ze het al kunnen. Maar er is er maar één die de pinda daadwerkelijk naar binnen krijgt. Het is een witte, die vanaf dat moment ‘De Pindavreter’ heet.
Geef het nog een paar dagen en ze eten allemaal pinda’s. Met vertrouwen, zonder dat ik ze grijp, en ze bestormen me! Al met al kost het maar een paar dagen, een halfuurtje per dag. Dan komt het moment waarop ik wil dat ze ook mijn hand vertrouwen. Ik aai ze, speel een beetje met ze en pak voorzichtig een duifje op. De pootjes tussen mijn vingers, een pindaatje voor hun neus. Op het moment dat ze mijn hand volledig accepteren, zich ‘klem’ laten zetten en toch die pinda uit mijn hand eten, zonder dat ze honger hebben, weet ik het: ik ben deel van de groep!
En zo laat ik me opnemen in de groep. Ik moet het mooie duifje zijn dat ze koesteren, dat ze iets lekkers geeft, alles voor ze doet en hun ego streelt. Iemand die één met de groep is. Dat ben ik maar voor heel korte tijd… Totdat er een mooie doffer of duivin voorbijkomt die hun hart verovert. Het is een genot om het gedrag van mijn jonkies te zien als ik aan kom lopen. Buiten, in de open lucht, vliegen ze op mijn kapsel. Ik kan u niet beschrijven hoe geweldig dat voelt. Een soort Moeder Teresa, opgenomen in de community!
Zo doe ik het. Voor velen waarschijnlijk volledig dwaas en er zullen er genoeg zijn die erom lachen. Dat maakt me niet uit. Ik doe het zoals ik het doe. Laat mij nou maar gewoon aanrommelen! O ja, het bewijs voor mij dat duiven heel slim zijn en meer zien dan wij denken: Ik heb een prachtige schimmel op mijn jonge-duivenhok. Ik noem hem Buckie, vernoemd naar Martijn en Buck de Kruijf, van wie ik hem gekregen heb. Ik heb een hoge pet op van zijn gedrag, al heb ik hem nog niet eens aangeraakt.
Toen ik met mijn jonge-duiventraject begon, had hij een nat oog. Hij voelde zich niet lekker en zat dik op zijn kapelletje. Dat duurde een week. Ik liet hem met rust, op ruim anderhalve meter afstand. Gewoon een kinderziekte laten uitzieken. Ik heb hem nooit aangehaald of opgezocht. Ik liet hem voor wat hij was. De hele week keek hij me aan als ik bezig was, maar hij bleef strak zitten omdat hij zich even niet fijn voelde. Toen hij zich weer goed voelde, kwam hij van zijn kapel af en at hij meteen uit mijn hand.
Voor mij was dat de bevestiging: duiven zijn slim. Ze zien en voelen, hebben respect nodig, maar kunnen dat ook geven. Vanaf een afstand had hij een week lang gezien dat ik een soortgenoot was. Zonder schroom kwam hij naar me toe en at uit mijn hand.
Ik heb ze inmiddels twee keer weg gehad. Ik werk met ‘ploegen’: zeg maar zestig duiven, verdeeld over vier ploegen van vijftien, elk met een eigen kleur voetring. Ze worden nu nog één voor één losgelaten. Ik wil dat ze meteen hun hersencellen gebruiken en zelf de weg moeten vinden. Voorheen lieten we alles in één keer los. Een grote massa vliegt dan maar zo mee. Ik vergelijk het altijd met mezelf. De eerste keer dat ik vloog, liep ik met mijn reisgenoot mee. Hij wist de weg wel. De tweede keer liep ik achter een man of tien aan en zat ik zo in het vliegtuig. De derde keer reisde ik alleen naar Zuid-Afrika. Nou, ik zal u vertellen: ik liep daar alsof ik voor het eerst ging vliegen. Zoeken, zoeken, een keer teruglopen, vragen naar de juiste weg… Zweet, zenuwen, zuchten!
Ik kwam er wel, maar het duurde twee keer zo lang! Als ik de eerste keer meteen alleen was geweest, had ik de derde keer niet zo hoeven zoeken. Over een paar weken neem ik telkens een ploeg duiven van één kleur en laat ik ze één voor één los. De andere ploegen, met hun eigen kleuren, laat ik vooraf in één keer los. Puur tijdsbesparing, want ik heb geen tijd om zestig duiven om de vijf minuten één voor één los te laten.
Je hebt domme duiven en slimme duiven. Domme duiven maak je niet slim, maar slimme duiven kun je wél dom houden! Hoogbegaafde kinderen moet je moeilijker werk aanbieden. Waarom? Omdat ze dan leren hun hersenen te gebruiken. Die moeten zich tenslotte ook ontwikkelen. Als je het te makkelijk houdt, ontwikkelen de hersencellen zich minder en wordt nooit het optimale benut. Dat is mijn mening.
Zo is het volgens mij ook met duiven. Al weet ik nog niet welke van mijn duiven dom zijn en welke slimmer, áls die er al tussen zitten… De tijd zal het leren!
===========
25-05-2015 – Witte Monster…
Wat heb ik toch met witte duiven? Enorm veel! Waarom? Dat weet ik zelf, maar u mag het ook weten. Het is 2009. Wilco zit vlot in de duiven en ik vind het allemaal wel prima. Ik heb er nog geen bemoeienis mee en de interesse is nog ver te zoeken, want ik heb hier 70 kippen om het huis heen lopen. Dubbelgezoomde grote Barnevelders. Daar ben ik druk mee. Ik verkoop kuikens die uitkomen in mijn broedmachine en broedeieren gaan voor 50 cent per stuk de hele wereld over. Dagelijks werk ik aan mijn ‘commercie’ door mijn Marktplaatsadvertenties bij te houden. Tot mijn oog ineens valt op een advertentie met witte duiven. Goh… zou ook best leuk zijn!
Een dag later sjees ik naar Soest en koop zes jonge witte duiven. De man moest ze wegdoen wegens verhuizing. Ik herinner me nog dat-ie zei: ‘Ik speel dagfond, maar ’t houdt hier op.’ Ik wist niet eens wat dagfond was… Zes jonkies mee naar huis en, zoals Wilco het zegt, leer ik ze op. Kleine afstandjes, wat grotere. Na een paar maanden verhuur ik ze als bruidsduiven. Niet alles komt terug, er wordt wat opgevreten door de rover, maar er blijft wat over. Ik verdien mijn centjes met kippen en bruidsduiven en heb een ‘rustpunt’ waar fietsers voor een kleine vergoeding koffie, thee en lekkernijen kunnen nuttigen.
Tot ik in 2011 een nieuwe uitdaging vind in Duivendirect en ik in 2013 ook besmet raak met het virus dat duivensport heet. En ik heb dan nog steeds twee witte duiven: ’t Olde Koppel. Ik kweek eruit, heb vertrouwen erin en ben altijd genegen het voor mijn Witte Tornado’s op te nemen. ‘Witte Geesten’, ‘Spoken’, ‘trouwduiven’, ‘sierduiven’, lachende mensen en bespottende opmerkingen… Ik ben er onderhand wel aan gewend. Ik blijf het voor mijn kanjers opnemen, zelfs nog meer dan voor de rest van onze duiven… En ik weet duvelsgoed waarom…
Ik ga een hele sprong terug in de tijd… naar toen Esther een Esthertje van 13 jaar was… Een kop vol korte krullen die altijd verkeerd vielen, een brilletje, mager en slungelig. Vijf dagen per week passeerde ik op weg naar de MAVO op mijn Gazelle-fietsje drie jongens waar ik niet omheen kon zonder om te fietsen. En vijf dagen per week hoorde ik elke morgen van één meter afstand: ‘Heeeeyyy, lelijkerd!’ Ook tijdens de pauzes op het plein of bij het passeren op de gang kreeg ik steevast de ‘lelijkerd’ om de oren gesmeten.
Weet u? Dat heeft me zo onzeker gemaakt! Ik heb jarenlang naar beneden gekeken… waar ik ook was, liep of fietste. Ik was de lelijkerd en wilde het niet meer horen… Dat kon alleen maar door me niet te laten zien, mijn gezicht te verbergen. Ik snap soms nog steeds niet van mezelf dat ik het toeliet, aanhoorde en niet omfietste. Ik snap eigenlijk nog steeds niet helemaal waarom ze dat dagelijks moesten laten horen… Ik had het al zo vaak gehoord, wist wel dat ik lelijk was. Dat ik anders was dan de rest, ondanks dat ik gewoon een mens was… een soortgenoot.
Ik ben geworden wie ik ben, mede door die drie jongens. Ik heb een enorme bewijsdrang ontwikkeld. IK ben wie IK ben, IK heb MIJN kwaliteiten! IK neem het altijd op voor DIEGENE die wordt uitgejouwd of met wie de gek wordt gestoken.
Terug naar de Witten…
Van vorig jaar heb ik bij de jongen een prachtige witte doffer overgehouden, die ik dit jaar op de vitesse heb gezet. Een doffer uit ’t Olde Koppel. Elke week zag ik hem tijdens de vlucht letterlijk voorbij vliegen… naar de kerktoren, anderhalve kilometer verderop, en weer terug. Als ik hem zag, gaf ik weer een paar banders af. Weer minutenlang verspeeld. Maar als-ie dan weer netjes op de klep viel, nadat hij zeker vier minuten had verspeeld, was ik blij.
Hij is er weer… wat een raar ding! Hij vliegt niet hard… maar kleppert rustig door. Laat zich niet gek maken en doet wat hij moet doen… gewoon lekker thuiskomen! Met trainen was het geen raar verschijnsel dat hij twintig minuten langer baantjes bleef trekken, terwijl alle andere doffers al in het hok zaten. Alsof hij zich wilde bewijzen. Ik was er al vrij snel over uit: dat beestje heeft meer in zich… hij wil zich bewijzen!
Meters maken? Meer afstand? Gien???? Gien… kan hij dat aan? Een witte?? Een rustige vlieger die lekker door kleppert en zich niet gek laat maken? Ik was ervan overtuigd! En weer werd ik uitgelachen! ‘De Witte op Gien? Nou, ik gun het je hoor… maar ik betwijfel het!’ Gien naderde… en zelfs ik werd onzeker, ondanks dat ik ervan overtuigd was dat hij het kon. Hij stond er top voor, zo zacht… zoveel karakter… zoveel charisma.Second opinion… naar onze duivenarts.Vorige week maandag heb ik hem na laten kijken. Uitstrijkje, mestonderzoek… alles. Conclusie… helemaal klaar voor de start! Ondanks dat je weet dat hij het kan en dat hij helemaal gezond is, houd je toch die spanning… Gaat het wel goedkomen? Donderdag… ik korf mijn Witte Tornado in… ik kan niet meer terug.
Bij thuiskomst zijn de meiden de voorfinales van het Songfestival aan het kijken. De Witte in mijn hoofd… en ik zie en hoor Noorwegen. Echt… de tranen biggelen over mijn wangen… Ik speel de hele film af van ruim 25 jaar geleden, hoor weer die misselijke stem roepen: ‘Heeeyy, lelijkerd!!’ Ik denk aan mijn (lelijke?) witte duif. Heb ik het wel goed gedaan? Ik wil toch niet iets over de rug van mijn Witte gaan bewijzen???
Het is zaterdag… Ik ontwaak en kijk gelijk uit mijn slaapkamerraam… Ik weet eigenlijk al genoeg… uitgesteld. En later blijkt ook… uitgesteld. Mennn… drie nachten mand! Mijn humeur is de hele dag niet om over naar huis te schrijven. Ondanks dat de lossingscommissie het helemaal bij het rechte eind heeft… Ik denk alleen maar aan m’n Witte… Hoe zou die erbij zitten… Eet hij wel? Drinkt hij wel? Zou hij zich afvragen wat ik hem aangedaan heb? Maar ik weet ook dat we goed gevoerd hebben… extra energie… en als Wilco niet keek, voerde ik hem stiekem nog een paar extra pinda’s… voor het geval dat…
Witte Monster…
Het Witte Monster knalt om 17.43.18 uur over de klep. Onze tweede duif van de drie, na de eerste om 17.06.40 uur. Het Witte Monster haalt een snelheid van 1090 meter per minuut over een afstand van 570,773 km, met een noordwestenwind, terwijl we helemaal westelijk tegen het Veluwemeer liggen. Vliegt binnen de club een 24e prijs van 115 duiven. Binnen de kring speelt hij de 160e prijs van 892 duiven. Weet u wel hoeveel blauwen, krassen, valen en rooien hij achter zich laat? In de afdeling laat hij 6500 potentiële kampioenen achter zich…
Uit bewezen lijnen en van de winter hoog gegradeerd! Ik kan u niet laten merken of voelen hoe blij ik was met onze tweede duif… het Witte Monster!! Gewoon een witte duif… gewoon een duif… zoals vele anderen… maar toch niet serieus genomen omdat hij wit is… afwijkt van de rest… U mag zelf de moraal van dit verhaal invullen…
==========
12.06.2015 – Eibertje..
Ik ga even terug in de tijd… Mijn vaste bloglezers kunnen het zich vast nog herinneren… ik schreef over mijn eerste ontmoeting met Harm Vredeveld. Hoe weinig tijd ik ook had… ik moest en zou aan de koffie… De man die de duivensport met voetballen en wielrennen vergeleek. De man die de duif vergeleek met een topatleet… herinnert u zich dat nog?
In de jaren daarna bouwden we een vriendschap op. Eerst mijn persoon en later kwam Wilco erbij. Niet alleen met Harm, maar met heel de familie. En ik kan u zeggen… een heel warme familie!
Dingen ontstaan, dingen groeien.
Harm gaf en geeft ons advies… in de ruimste zin des woords. Selecteert onze duiven en heeft het beste met ons voor. We gaan blind op zijn meningen en ideeën… wederzijds vertrouwen is daar, laten elkaar in de waarde en kunnen grappen met elkaar.
In september 2013 kregen we van Harm twee doffers. Omdat hij ons “veuruut wol helpm”.
Ik ga een paar maanden verder… oud en nieuw 2013/2014… Er kwam hier een duivin op het hok van Hans en Evert Jan Eijerkamp. Later die avond schreef ik een blog… ik citeer:
“Vele avonden zit ik met Wilco te discussiëren over mijn droom op duivengebied, ik wil binnen nu en 10 jaar een Teletekstnotering en daarvoor moet per 1 januari veel veranderen. De duiven zitten gekoppeld, naast deze “topkoppels” heb ik natuurlijk mijn witte “toppertjes” als ook enkele voedsterkoppels gezet en met de wijze woorden van enkele experts heb ik als duivenkoeriertje me laten vertellen dat ik (lees: Wij, als Comb Bultman) de concurrentie aan kunnen gaan.”
Ik zal u vertellen… het koppel werd gezet. Henk Jurriens van Eijerkamp heeft ze bij elkaar gezocht, geselecteerd. Vredeveld maal Eijerkamp. Ja… die doffer van Vredeveld… en de Eijerkampduivin van oud en nieuw… Daar werden 4 duiven uit geboren. Met drie ging er gaandeweg hun levensloop iets mis… roofvogel, ongelukje… enz. enz.… maar de 790, zeven-negentig… bleef overeind. We speelden haar… en als jonge duif deed ze het niet slecht. Eigenlijk deed ze het erg goed.
2015 begon en op de Vitesse was de 790 (zeuvnnegentig) een middelaartje, waarop we al snel het idee hadden dat het beestje meer in zich had dan het liet zien. Dan maar naar de dagfond… De eerste was Gien. Daar deed ze het niet slecht, met een vierde in de vereniging.
Op Châteaudun korfden wij haar opnieuw in, tezamen met 4 andere duifjes. De doelstelling was op de eerste pagina van de vereniging. Het is tenslotte ons eerste jaar op de dagfond.
Wat daarna allemaal gebeurde kan ik u niet beschrijven. Dat moet u meemaken of meegemaakt hebben.
Na een teleurgestelde ochtendvlucht Vitesse hadden we al besloten dat “het vanmiddag ook wel niks zou worden”.
==========
20-7-2015 – De reis van 80 dagen… van rups naar vlinder!
Het oude duivenseizoen zit er op voor ons. Er zullen straks nog wat gevleugelde vrienden mee gaan op de nalijn maar feitelijk is het klaar. Wilco en ik hebben zaterdag de evaluatie gedaan en kwamen tot de conclusie dat we een geweldig jaar hebben gehad. We hebben al zulke sprongen vooruit gemaakt ten opzichte van vorig jaar en het jaar ervoor. En schreef ik in de blog van 1 januari 2014 nog dat ik hoopte binnen 10 jaar een TT notering te hebben.. het kwam onverwachts sneller dan we gedacht hadden! Op 6 juni, de verjaardag van mijn enige oma die ik gekend heb, die op die dag negentig geworden zou zijn geworden, die overleed in zeven-en negentig vloog onze “zeven-negentig” een 2e NPO op Chateaudun. We hebben deze duivin “ Eibertje” gedoopt. Vernoemd naar mijn oma, een zeer goede vrouw, klein van stuk en de goedheid zelve . Enorm wijs en verstandig. Het type vrouw.. die iedereen zich wenst, altijd vriendelijk, altijd lachen. Het “ Wie goed doet.. goed ontmoet-type”.
Soms ontmoet je mensen in je leven.. je weet soms niet hoe ze op je pad komen en al helemaal niet waarom dat tot vriendschappen kan leiden. Is dat toeval? Toeval bestaat niet toch? Laat ik het nu zo zeggen.. Op 6 juni 2015 hadden wij geen teletekst gevlogen als wij Harm Vredeveld of Henk Jurriens nooit ontmoet hadden. “ Ons Eibertje” was een kruising tussen een doffer van Vredeveld en een duivin van Eijerkamp.
Was?? Ja inderdaad was.. Want ons Eibertje verliet ons net zo plotseling als dat mijn Oma dat deed. Als jonge duif al zeer goed gevlogen en in haar tweede levensjaar een mooie reputatie gemaakt, maar twee weken na Chateaudun, kwam onze trots niet meer terug van haar blijkbaar laatste vlucht. Dat is slikken.. dat is niet leuk.
“Neus omhoog en doorgaan!”, dat zou mijn oma gezegd hebben! De moed nooit opgeven!! Doorgaan !
Nu het oude duiven seizoen is gesloten… breekt er een nieuw tijdperk aan. Een tijdperk waar ik al maanden mee bezig ben, al weken naar uitkijk. Een verschrikkelijk tijdperk waar ik nu al tegenop zie.. maar ook graag wil beproeven.. het jonge duiven seizoen!
Zoals jullie wellicht weten zijn de jonge duiven mijn pakkie-an. Ben gek met die beesies! Heb mijn favorietjes maar dat zegt niks over de kwalie van die duiven. Maar puur het karakter. Elke duif heb zo zijn charmes en een paar vallen op. Puur om het karakter..
Heb weken, zo niet maanden aan het denken geweest.. hoe kom ik zo goed mogelijk aan de start, met zoveel mogelijk duiven, die ook nog ervaring hebben opgedaan. Waarom en hoe ga ik verliezen beperken? Hoe bereid ik ze zo goed mogelijk voor?? Hoe krijg ik die hersencellen in die bovenkamertjes aan het werk en geprikkeld?? En kan dat met deze ploeg duiven? Zijn ze intelligent genoeg? Kwalitatief voldoende?
Heb nergens verstand van. Maar ik mag graag dingen overdenken, relaties leggen, ervaringen vergelijken en me verplaatsen in een duif en mezelf. Ik luister veel, ga dat driehonderd keer overdenken. Wat me prikkelt neem ik mee, wat me niet prikkelt houd ik vast in de reserve voor tijden dat het mij misschien toch gaat prikkelen. Meningen kunnen altijd worden bijgesteld toch? Wellicht volledige onzin voor u.
Hierna volgt mijn visie op jonge duiven… noem het onzin, maar ik voel me er goed bij.
Ik vergelijk de jonge duiven met een wereld reis. Een reis om de wereld in 80 dagen, en dan begin ik bij het moment dat de reis gaat beginnen, de eerste opleervlucht. Om zelf op reis te gaan, moet je gezond zijn. Je moet je fijn voelen. Als je 80 dagen wilt gaan reizen moet je niet na de eerste vliegtuig-vlucht stranden omdat je diarree hebt, verzwakt bent en niet meer verder kan. Je zal inentingen moeten gaan halen bij de huisarts en je moeten klaar maken voor de grote reis. Je moet gewoon al in goede vorm zijn. Mijn duiven moesten voor hun eerste africhting volledig gezond zijn. Ik heb de gezondheid laten checken eer ze begonnen aan de lange reis.
Jonge duiven zijn dom, ongeacht hun (misschien aanwezige??) intelligentie. Hersencellen moet je activeren. Vergelijk dat met hoogbegaafde kinderen, hoe intelligent zij ook zijn, wanneer ze de hersenen niet kunnen activeren, zullen zij ze minder optimaal gebruiken. Hersenen kan je trainen!
Ik heb geprobeerd om mijn jonge duiven de hersenen te laten gebruiken door de eerste, de tweede en de derde africhting de duiven 1 voor 1 te lossen. Dit was welgeteld op 2 kilometer afstand van het hok. Ik weet zeker dat ze hun hersencellen moesten gebruiken, activeerden. Dat weet ik omdat toen ik voor de eerste keer met het vliegtuig ging, achter mijn medepassagier aan liep. en ik terecht kwam waar ik moest zijn. De tweede keer achter een hele groep aan liep, en kwam er makkelijk! Voelde me een ervaren reiziger… Tot ik mijn derde trip ineens plotseling en onvoorzien alleen moest gaan maken…Nou het zweet brak me overal uit! Ik kwam er.. maar wat heb ik moeten kijken en zoeken! Maar.. wat een booster voor mijn zelfvertrouwen!! Ik wist het nu zeker.. Ik kan alleen reizen!!!
En het is niet het reizen in uren of (kilo)meters, het is het vinden van de juiste vlieglijn, de juiste vlucht. Het steeds weer weten waar je bent en waar je heen moet.. en of die vlucht nu 1 uur duurt of 9 uur.. Je moet op de juiste lijn zitten om er te komen.
Mijn jonkies moeten op de juiste lijn zitten…meters maken ze thuis, twee maal daags.. maar het leren “waar ze zijn” en “waar ze heen moeten” dat heb ik ze geprobeerd te leren door ze heel vaak weg te brengen. En afstand was niet belangrijk.. ze moesten de weg vinden. Vele malen vlogen ze vanaf de zelfde los-locatie.. net zolang ze het wisten waar ze heen moesten.
En dan begint het gesodemieter… Na groep 8 komen we in de eerste of tweede brugklas.. de hormonen gieren ons door het lijf en weten op dat moment niet precies meer wat we doen. De kans dat we een verkeerde afslag nemen… is zooo groot! Onze hormonen achterna om vervolgens erachter te komen dat we verdwaald zijn. Niet alleen in liefde maar ook in de weg!! Nou.. met een “foei” kom je niet ver. Hormonen gaan boven moeder-overste! Wat moet je dan als Moeder-Overste??
Ik weet niet hoe het u vergaat.. Maar een dag hard werken is funester voor de libido dan een dag luieren! Of wat te denken van een nacht doorgaan?
Dus eer ze hier van de dam gaan… hebben ze óf een nacht met z’n allen in een mand gezeten, of een uur hard gewerkt! Puur om ze de kans te geven om verliefd te zijn..en niet om verdwaald te zijn in/door/van liefde.
En weet u nog hoe het was in uw puberteit?? Niets was te groot.. niets was te hoog.. niets was te gek… Prikkelingen door heel uw lijf.. indruk maken?? rangorde?? Waar stond u op de ladder? Probeerde u indruk te maken? Ik was een laatbloeier.. maar in mijn puberteit waren er genoeg met heel veel blaat. Die stonden hoog in rang. Hadden de beste plek.. Hadden een tien voor gym en populair bij de andere sexe. Mijn hok is een ware “hangplek” voor deze jongeren! Maar er zijn ook plekjes voor de laatbloeiers, want wie weet ontpoppen zij zich later nog!
Zaterdag zullen we zien hoe het gaat. Of ik ze voldoende heb klaargestoomd! Op de reis van 80 dagen! Spijbellaars, zittenblijvers, voorbeeldige leerlingen, herrieschoppers en muurbloempjes… elke duif heeft het recht zich te ontpoppen. Ik hoop er voldoende aan te hebben gedaan dat die rups alle kans krijgt een mooie vlinder te worden…
==========
16-08-2015 Tractus Digestivitis Querela
Ik heb veelvuldig onderzoek gedaan en mijn conclusie staat vast: een groot deel van de duivenmelkers is bevangen geraakt door een woekerend virus dat niet zichtbaar of aantoonbaar is. Het virus is in feite niet besmettelijk, maar kan door zijn agressieve vormen wel overslaan van duivenmelker naar duivenmelker, door een soort mutatie in de hersenen middels herhaling van diverse symptomen.
Het virus is genaamd: Tractus Digestivitis Querela, in het Nederlands vertaald: ‘Last van de Zeurdarm’.
Symptomen in eerste aanleg:
Overmatig zeiken, gal spuwen, wijzende vingers, ogen die overal op gericht zijn, klapperende oren, een grote mond, een rood aangelopen hoofd, overal schijt aan hebben, narcisme, verdwenen empathie (inlevingsvermogen), eenzijdige communicatie, paranoïde uitlatingen en gevoeligheid voor uitslagen (met name de slechte). Er zijn meerdere gevallen bekend, met verschillende gradaties in ernst.
Stadium 1
Klagen en steunen op verenigingsniveau, algehele malaise, depressiviteit en extreme vormen van narcistische extravertiteit. Dat wil zeggen: de zeurdarm heeft het altijd goed en heeft overal commentaar op, behalve op zichzelf.
Stadium 2
Na stadium 1 breidt het virus van de zeurdarm zich uit naar landelijk niveau. Instanties en personen die hun (meestal vrijwillige) werk doen, krijgen de (meestal onterechte) volle lading van galspuwen en beschuldigende vingers. Denk hierbij aan overkoepelende organisaties zoals de NPO, afdelingen, kringen, regio’s, lossingscommissies, convoyeurs en Centrale Hokken. De patiënt verliest zijn zelfreflectie.
Stadium 3
Zoals in stadium 1 en 2, maar nu gericht op de persoon. Beledigingen naar aanleiding van diverse aanleidingen, gericht op ras, geloof, seksuele voorkeur, geslacht en haarkleur. Overmatig zeiken en niet meer met beide benen op de grond staan.
De stront vliegt overal heen en de patiënt slaat meestal een modderfiguur. Persoonlijke confrontaties worden niet meer aangegaan en worden via social media uitgevochten, waarbij de meeste (edele) lichaamsdelen of ernstige ziektes de revue passeren. Regelmatig lopen de insults in dit stadium uit de hand.
Behandeling
Afhankelijk van de gradatie van de zeurdarm zijn algehele rust en met rust gelaten worden de beste remedies.
Algehele isolatie is een vrij heftige behandeling die door weinig artsen gehanteerd zal worden. Uitnodigingen voor diverse bijeenkomsten waar zij hun emoties kunnen laten gaan, zijn een pré. De ervaring leert echter dat zij deze bijeenkomsten (meestal vergaderingen genoemd) vaak ontwijken en negeren.
Correcties van de medemens hebben de voorkeur, daar de patiënt zich dan vaak zal inbinden en een verdere ontwikkeling van dit lastige virus zal worden gestremd.
Solliciteren naar en aangenomen worden voor bestuurlijke functies heeft meestal een positieve invloed op de zeurdarm, daar zij dan de real-life situaties geheel kunnen invullen op de manier zoals zij dat altijd al wisten.
Einde
________________________________________
Mijn bescheiden mening (die u niet vaak hoort):
Het ligt altijd aan alles en iedereen, behalve aan de liefhebber zelf. Duiven zijn altijd gezond en in goede vorm, maar toch komen ze niet thuis. De reden zou ik u graag willen zeggen, maar dat kan ik niet, domweg omdat ik het ook niet weet.
Dat iemand daar gefrustreerd door raakt, kan ik begrijpen. Wees eerlijk… je gevleugelde vrienden kun je niet missen!
Maar ik vind het zo enorm laag om daar anderen de schuld van te geven! Ik ging de eerste keer inkorven met mijn poepjes toen iemand de opmerking maakte: ‘Nu zijn ze niet meer van jou.’ Ik snapte het een week later. Eenieder met een gezond verstand korft zijn duiven met gezond verstand in. Iedereen die betrokken is bij de lossing, handelt eveneens bij vol verstand. Eenieder doet wat op dat moment het beste is. Achteraf zeiken is zo laag! Het is nooit goed bij een groot deel van de liefhebbers. Terugkomen, blijven staan, vroeg lossen, laat lossen…
Om nog maar te zwijgen over de discussie tussen zaterdag- en zondagvliegers.
Eenieder bepaalt zelf waar hij of zij lid wordt. Ieder lid van elke organisatie dient op de hoogte te zijn van de statuten en reglementen. Ben je het daar niet mee eens? Prima, dat mag. Dan ga je je sterk maken voor een wijziging van de statuten of reglementen, of je wordt ergens anders lid. Doe je mond eens open tijdens vergaderingen en sta voortijdig op! En niet achteraf zeuren!
Ik kreeg zaterdag een berichtje dat mijn duiven naar huis kwamen (ik ben lid van een zaterdagvereniging). Ik schreef terug dat ik hem bedankte voor het bericht en wenste hem een goede reis. ‘We doen het toch nooit goed’, schreef hij terug… Zou u in zijn schoenen willen staan? Eén van de weinigen die hun vrije tijd en motivatie nog kunnen opbrengen om voor uw en mijn sport klaar te staan, en vervolgens zoveel stront over zich heen krijgen?
Dat wil niet zeggen dat ik het altijd en overal mee eens ben, verre van dat. Maar in deze kom ik op voor deze groep mensen, die te pas en te onpas te kijk worden gezet op social media, omwille van onze gezamenlijke sport!
Wie het zo goed weet… stelt zich beschikbaar!
Tot slot wil ik de meneer van Facebook bedanken die mij heel veel spirit gaf door mij in de categorie ‘Zwarte Kous’ te schalen en mij op grond van mijn geloof te beledigen.
Ik hoop dat u vandaag een prachtige vlucht in de regen heeft gehad!
Die zwarte kousen zagen het nog niet zo verkeerd!
Ik zou toch eens gaan googelen op Tractus Digestivitis Querela!
==========
04-10-2015 – “Oma… Ik doe het ervoor!!”
Als u mij 25 jaar geleden had verteld dat ik met mijn buurjongen zou trouwen… had ik u gevraagd of u niet helemaal bij u hoofd was. Als u mij 15 jaar geleden verteld had dat mijn buurjongen Wilco en ik twee dochters zouden krijgen die zouden gaan voetballen op het hogere niveau had ik u uitgelachen, wij.. als echte paardenmensen… dat bestond niet! Als u mij 5 jaar geleden verteld zou hebben dat ik mijn werk zou maken van duiven en daarna besmet zou raken met het virus… had ik u nog veel harder uitgelachen. Onmogelijk! Als u mij een jaar geleden had gezegd dat wij op duivensport niveau zulke grote passen zouden gaan nemen, had ik u waarschijnlijk volledig uitgelachen en had ik dat weggewimpeld.
De allereerste vlucht van het nieuwe seizoen was er nog geen enkele aanleiding toe. In de vereniging werd nog net het laatste blad gehaald maar voor rest gingen we er overal kats onderdoor. En ik zie Wilco en mij nog zo staan bekken bij de hokken…
“ Helemaal fout, wordt niks meer dit jaar, een blammage met een paar beste woordelijke uitspattingen erachteraan.. het was allemaal al gebeurd voor de rest van het seizoen volgens Wilco. En ik werd spontaan hellig, “ wat is dat nou van onwies gezever?” Ik zou ze dan gewoon niet meer gaan korven als het geen zin meer heeft!”
“ Wat lullie noe dan toch weer dom?” vroeg Wilco mij. “ Nou ast geen zin meer hef, hoei dr toch ook geen tiet meer in te steekn” antwoorrde ik hem.
“ Wie proat er noen onwies?” reageeerde hij weer.
Het was al snel een feit… de eerste vlucht creëerde een beste echtelijke ruzie voor de duivenhokken, in het zicht van onze gevleugelde vrienden. Als u mij dat verteld had 10 jaar geleden… En natuurlijk is de teleurstelling erg groot als je er zoveel aan gedaan hebt.
Het grote verschil tussen Wilco en mij is dat ik dingen breder zie, soort van helicopter view heb. Wilco ziet het moment.. het moment supreme. En daar botst het!
Een halve dag later, als alles bezonken is, gaan we evalueren. Wat ging er fout, waar zou het aan kunnen liggen? Is er een logische verklaring voor?
We waren het al snel eens dat de emoties hoog opliepen voor het hok en spraken af dat we elkaar zouden laten gaan op zulke momenten. We praten zo veel over duiven samen, vullen elkaar perfect aan, Wilco met zijn ervaring en ik die alles wil beredeneren en wil testen. Soms was mijn beredenatie goed, maar werkte het in de praktijk niet, soms was jarenlange ervaring prima maar was een andere redenatie een stap vooruit. Maar als de adrenaline gaat opspelen valt alles heel even weg en daar zit bij ons een wezenlijk verschil in het reageren daarop. Ik kan rete slecht tegen gelijk de doemscenario’s opnoemen, alsof er geen helder licht meer is aan het einde van de donkere gang, geen visie meer zien. En Wilco moet op dat moment de beredenaties niet… die bekijkt het moment. En als dat een fiasco is.. is het een fiasco.
Zoals ik al zei, de jonge duiven waren dit jaar voor mij. En het is goed gegaan. Maar boven dat, ik heb er zoveel plezier aan beleeft! Het was wel eens stunten met tijd, maar nooit een ballast om het hok in te gaan. Want altijd werd ik warm verwelkomd door een grote selectie duiven die mij bevlogen om maar ergens een plekje te kunnen bemachtigen op mijn lichaam. Een beste flatse stront in de haren, stront op mijn armen en benen, maar het deed me niks,het was alsof het poep in de luiers van mijn eigen baby’s was. Het was niet vies, sterker.. ik was er trots op!
Heb een enorme band opgebouwd met mijn spruitjes zoals ik ze altijd noemde, met het trainen liet ik me niet buiten zien want dan was de concentratie niet meer daar, dan zagen ze het vrouwtje.
Je kunt jonge duiven overal krijgen waar je ze wil, als je maar geduld hebt en besef hebt van kunnen en niet-kunnen. Niet naar eigen maatstaven meten, maar naar de meter van de jonge duif. Uitdagen en uitgedaagd worden. Ik ben wel eens honderden meters de weilanden hier ingelopen, zeker wetende dat mn spruitenspul me na zouden vliegen en dat deden ze. Wat ik er aan had? Feitelijk niets , ja een paar natte voeten maar een geweldig gevoel dat ze t vrouwtje wel in de gaten hielden wat nog meer binding geeft.
Ik weet dat heel veel mensen mij uitlachen hoe ik met mijn spruitjes spul omga. Hoe ik dingen zie, beleef en bekijk. Als ik er heel diep over nadenk moet ik zelf soms om me zelf lachen.
Ik schreef ooit eens op een website dat ik me liet opnemen in de populatie duiven. Daar is om gelachen.. dat weet ik. Maar ik sta daar nog steeds achter… Ik moet worden geaccepteerd in de groep en niet andersom. De jonge duif moet mij accepteren in het hok als duif. Dan pas kan ik resultaten boeken. Ik heb een foto.. als u die foto ziet denkt u, Esther heeft een pinda tussen de tanden en de duif pakt die. Maar niets is minder waar.. als u op dat moment die duif op uw schouders had gehad had u geweten.. die wil uit de krop voeren.. En ja nu lacht u en denkt.. Die Es maakt het bont. Ja.. dat maak ik het ook denk ik. Maar het is voor mij een feit.
Toen ik met de jonge spruiten begon, had ik een plan. Daar ben ik niet van afgeweken. Het plan heeft een paar facetten: Binding, gezondheid, voeren, leren en bewijzen.
Ik wilde me met de spruitjes binden, het vertrouwen geven. heb uren met ze doorgebracht in het hok en ik zal u vertellen… heb nooit, echt nooit een duif gepakt om te voelen, ik wou het vertrouwen voelen. Ik wou het karakter leren kennen. Voelen kan altijd nog. Voor de eerste opleringen thuis heeft de dierenarts de duiven nagekeken. Ze moeten al gezond zijn als ze gaan “oefenen”. Toevallig heb ik vanmorgen hardgelopen terwijl ik vrij heftig verkouden ben.. nou ik wist ten eerste niet dat ik zulke groene kleuren kon produceren, maar wat had ik het benauwd.. door een paar van die groen kleurige flodders die in mijn holtes hun schuilplaats hadden gevonden liep ik ook gewoon achteraan in de loopgroep. Het is dat er een trainer bij liep anders had ik waarschijnlijk de moed opgegeven.
Ik heb never nooit op honger laten leren. Voeren voeren voeren….mijn mening .. Wie voor 75 kilometer, 75 gram voert… komt tekort als de duif per ongeluk door een probleempje 100 kilometer moet vliegen. Welgeteld 25 gram! En de verloren 25 kilometer voer, vermeerderd met het nog te vliegen aantal kilometers van aankomende week ( dus ook voer)…dat voer je er niet meer aan in een week, uitgaande van het meest positieve en niet wederom 25 kilometer ( of nog meer) omvliegen. Jonge duiven hebben reserves nodig! Liever een te dikke duif aan de start dan een magere. Het uiteindelijke doel is ten slotte inzetten op latere leeftijd! Dan moeten ze ten eerste thuis kunnen komen. Ook daar is iedereen het niet mee eens.. maar zo zie ik het.
Dan komen we bij leren.. tja.. Mijn motto daarin is, domme duiven maak je niet slim, maar slimme duiven kan je wel dom houden… De eerste keren liet wilco ze twee kilometer verder één voor één los. Het duurde ook twee uur eer de eerste thuis was. En dat deden we een paar keer. Daarna in groepen, groep A één voor één, groep b, c en d in massa. Week later ging groep B één voor één. Vanaf verschillende locaties vlak bij huis. Puur om te leren oriënteren en het zelfvertrouwen te creëren om alleen thuis te komen. T vrouwtje stond bij thuiskomst altijd klaar met een pinda, al dan niet vol zenuwen omdat het zo lang duurde.
En op een gegeven moment weet je precies waar je spruitjes staan.. of ze ergens wel- of juist niet klaar voor zijn. Dat kan ik niet uitleggen… dat is een stukje gevoel.. Ik heb ze wel eens terug laten komen per auto dat ik het niet verantwoord vond. Ze zijn ook wel eens in de regen gelost in Houten.. wetende dat het goed zou komen.. en het kwam goed. Het gevoel hebben dat ze “ er klaar voor zijn” En daarmee moeilijke vluchten aankunnen. De grootste valkuil daarin is… “ Het willen” Ik denk dat je altijd bewust moet zijn waar je duif staat.. en niet waar je zelf staat. Is je ploeg jonkies er echt klaar voor?? Of wil jij het graag?
Een balans vinden in willen en kunnen.. Nooit iets doen omdat u zelf iets wilt, die emotie is een grote boosdoener in mijn ogen. Mijn spruitjes zijn heel , echt heel vaak weg geweest. De verliezen waren nihil. Dat kan volgend jaar wel anders zijn met dezelfde aanpak. Vraag mij niet waar dat in zit, maar ik voel me goed bij deze aanpak.
Het lonkt natuurlijk enorm om te presteren met jonge duiven, bij mij niet anders. Maar daar komt weer het verschil met Wilco en mij om de hoek… helicopterview en relativeren, verder kijken dan het moment waar in je zit.
MIJN hoofddoel van mijn jongen duiven is een balans te vinden tussen leren en presteren. Mijn jonge duiven zijn de duiven van de toekomst van Wilco. Ik mag niet die duif op het spel zetten omdat ik het zo graag wil… die duif kan van grote waarde zijn als oude duif.
Bles… een prachtige doffer.. Een zeker weten bruikbare duif voor Wilco volgend jaar. Stond in de top 10 van de SFG duifkampioen. Had een reële kans om duifkampioen te worden.. ik heb Creil niet gespeeld.. t voelde niet goed. Op een gegeven moment voel je dat de koek op is, dat je niet iets moet doen omdat je het zelf zo graag wil. Noem het investeren in de toekomst door te sparen.. door te weten waar de grenzen zijn.
Bewijzen.. IK wil niets bewijzen.. ik wil mijn spruitjes laten bewijzen. Hun het zelfvertrouwen geven dat ze het kunnen, dat ze op de plank vallen en hun borst naar voren steken en eigenlijk zeggen.. Kijk Baas!! Dit kan ik ! Heb je het wel gezien?? Ze op een hoger podium zetten door beloning en waarderen wat ze hebben gedaan., dat ze geen ringnummertje zijn maar een waardige duif.
Investeren in de toekomst..
Deze week draag ik “mijn spruitjes over” aan Wilco. Mijn spruitjes… alsof ik een kleuterjuf ben die de kleutertjes heeft klaargestoomd voor het basisonderwijs en ze nu na veel kleuren, knippen en plakken echt gaan leren schrijven. Ik weet zeker, echt heel zeker, dat Wilco aankomende jaar een prachtige ploeg duiven heeft om mee te vliegen. Ervaren maar zeker bruikbare dieren. Ik weet ook zeker dat ik nog heel vaak even in het domein van Wilco ga komen om Bles gedag te zeggen. Om nog even de nageltjes van de 340 in m’n benen te voelen. Om te kijken hoe t Spikkel2 vergaat. Of de 343 nog steeds maar aan 1 kant een witte pen heeft, of de witte pindavreter nog steeds zo gulzig is. En of ik gelijk ga krijgen dat “ De Schimmel met het aparte oog” een topper gaat worden. Of ze me nog kennen… of ze nog de moeite willen nemen op mn schouder te komen zitten.. of ik nog tot de populatie behoor…
We hebben niet 1, niet 2 maar 10 sprongen gemaakt ten opzichte van vorig jaar! Ik ga geen lijst van resultaten opschrijven, maar ze waren gewoon goed! Buiten het feit dat ik van mening ben dat Wilco en ik een geweldig leuk team zijn, we door converseren een heel eind zijn gekomen en we beiden onze energie er in gestoken hebben op onze eigen manier, waar we elkaar in respecteerden, wil ik graag de mensen vermelden die hier zeker hun bijdrage in gehad hebben. Onze TT duif Eibertje, een kruising tussen een gekregen duif van Harm Vredeveld en een geleende duif van Eijerkamp. Onze beste jonge duif, Bles, een kruising tussen een geleende duif van Wout van Weeghel en een bonaankoop van GJ Berghorst en Zoon. De duif van “ Team Sunkissed” die de semi finale won in Portugal, een duif uit de kruising Dick Boer x Vredeveld. En mijn allergrootte trots “ Buckie”.. gekregen van Martijn en Buck de Kruijf. De meest intelligente duif die ik ook heb gezien , het meest trots op was maar helaas is overleden. De tips en urenlange gesprekken met Harm Vredeveld en Henk Jurriens als we even op een kruispunt stonden. De anonieme melkers die mij uitgelachen hebben maar zonder dat ze het zelf wisten mij enorm wisten te prikkelen en te stimuleren, tot aan inwendige woede toe. Onze dierenarts die al de tijd nam voor ons, voor onze duiven.
En als laatste… waarom we onze TT duif Eibertje noemden..
Als je alles van te voren wist…
Mijn oma Eibertje Spaan.. overleed vlak voor dat Wilco en ik gingen trouwen in december ’97. Ze zou op 6 juni van dit jaar 97 zijn geworden. Op 6 juni vliegt de “790” teletekst…
Als Oma mij 25 jaar geleden had verteld dat ik zoveel mooie en lieve mensen zou leren kennen door bepaalde keuzes en het lot van het leven, dat ik zou converseren met de man van mijn leven over postduiven, twee prachtige maar bovenal lieve voetbalsters op de wereld zou zetten, die nog zelfstandiger zijn dan ik zelf en een zelf vertrouwen hebben waar een ieder u tegen zegt, een duif naar Oma zou vernoemen en stukjes zou schrijven die door menigeen gelezen zou worden, dat ik een gelukzaligen gevoel zou halen uit alles wat ik doe maar boven al vreugde uit het leven zou kunnen halen….
Dan had ik gezegd… “ Oma.. ik doe het ervoor!”
==========
30-10-2015 – Hobbels en bobbels.. martelen en doorgaan!
Niets gaat vanzelf! Dat hebben mijn ouders mij al heel vroeg geleerd! Mijn vader die een baan én een boerderij had. Nu ik iets ouder ben, vraag ik me wel eens af hoe hij het allemaal maar voor elkaar kreeg.. Martelen en doorgaan.. dat is/was zijn levensmotto! Weet u? Mijn vader was (is) altijd in de weer.. Was overdag in dienst bij Gemeente Elburg en ’s ochtends vroeg en ’s avonds laat boer.. Melken, kiemcellen, bollen (stieren), jongen (bevallen) en parsvoer ( kuilvoer). De goeie man was áltijd druk.. druk om zijn gezin te onderhouden. “In de botten” ( “in principe”) meer boer als werknemer, passie voor zijn dieren en zijn innerlijke gevoelens voor natuur en alles wat daar mee samen hangt. En wat een pech had hij zo vaak.. Een koe die dood ging, de trekker (tractor) die verzaakte, de handelaar die niet zijn vraagprijs wilde geven… Als kind zag ik groene briefjes van 1000 gulden op tafel liggen.. naast de borrel die er bij hoorde.. Als kind zag ik een dier verkocht worden, wat was ik verdrietig. Snapte er helemaal niks van… hoe kon hij dat nou doen??? En al die handelaren die op ons erf kwamen… wat heb ik ze gehaat!!! Ze kwamen altijd juist die lieve koe halen.. En dat geklap op de handen.. 1500..1350…1400… walgelijk!!! Mijn vader deed zich altijd dommer voor dan dat hij was, vroeg me altijd af waarom hij dat deed! Eigenlijk schaamde ik me er wel voor. Want mijn vader was de slimste op de hele wereld! En onder het eten zei mijn vader óf.. “ goed verkocht” óf het was “ haddum geen glok mun geem”
Als volwassene zie ik nu dat hij brood op tafel bracht. Met alle kennis van zaken, zelfs met al zijn imperfecties. We hebben het goed gehad als kind! Je domheid durven te laten zien is ook een kunst! Met al die tegenslagen vocht hij voor wat hij waard was… zijn gezin! Die koe was ons eten! Zijn baan bij de gemeente Elburg waren de rollerskates en de nieuwe broek voor mijn broers en mij. In de zomer steevast naar Hellendoorn en de Flevohof.. Als kind heb je het besef gewoon niet!
Toen ik 15 was, wist ik zeker!!! Ik zou het zo anders doen dan mijn ouders!
Wat is er van terecht gekomen??? Helemaal niets!..Echt helemaal niets!
En wat ben ik er blij om!
Afgelopen weekend vertrok ik naar de beurs in Kassel.. bij Dortmund stopte mijn auto ermee op de snelweg. Kassel en ik lijken al niet zo heel bevriend samen ( resultaten uit het verleden…) en dat werd vorige week weer bevestigd. Daar stond ik dan.. zieltje alleen bij Dortmund… “ U moet een veilige plaats zoeken” vertelde de hulpdienst aan de telefoon… Ja..daag!! Ik kan geen kant uit! Wil niet geplet worden door mijn eigen auto” vertelde ik de dame aan de telefoon! “Makkelijk gezegd vanaf een bureau met koffie naast u!” Ik had geen koffie..maar een betonnen wand links..én rechts en geen vluchtstrook! Met andere woorden.. kwam met haar geen steek verder, wenste haar een fijn weekend en ze kon ook niks.. dus…op naar het volgende plan.. Ok.. Es.. Je hebt een auto vol duiven en staat stil.. wat ga je doen? Je MOET naar Kassel.. je klanten wachten op je morgen!
Ok.. ik ken een paar mensen die naar Kassel gaan.. bellen!
Plotseling Deutsche Polizei naast me..”Sind Sie von die Dreieck Unfall??” huh?? Unfall?? Nein!! ich habe Panne!
“Bitte warten Sie.. wir kommen zuruck!”
Ik snapte dr geen drol meer van.. Unfall?? Ich habe nür panne! Daar stond ik dan.. op de afrit.. toeterende Duitse auto’s, middelvinger opstekend.. Ja scheisse… mittelfinger… zak in de Scheisse en sleep me dan af pipo!…sta hier ook niet voor mijn plezier maar met panne en echt niet om mooi te zijn piepersnijder! Sind Sie verruckt!!!
Een half uur later kwam de Polizei mij afslepen… nadat de mannelijke versie van diezelfde Polizei drie keer op mijn motorkap had gebeukt om die maar los te krijgen voor het sleepoog die daar nou net onder zit. U mag alles zeggen wat u wilt.. maar heb nu twee keer de Deutsche Polizei heel hard nodig gehad.. en twee maal waren ze er! EN zij begrepen mij.. en ik hun! Echt.. droom nog steeds over de goeie man.. hij heeft enorm veel indruk op mij gemaakt.. puur omdat hij zijn best deed om verstaanbaar te zijn voor mij! Waardeerde ik echt! Ik… en mijn houtje touwtje Duits.
8 uur na vertrek bereikte ik mijn bestemming. Middels de auto van een goede vriend die de moeite nam mij onderweg op te pikken. ( Thanx nogmaals !!!) Ik stapte in en heb zeker 5 minuten geraaskalkt dat het toch onmogelijk is…wederom Kassel!!
En weet u? Heb geen moment stress gehad.. het komt allemaal wel goed! Kop dr bij houden en doen wat je moet doen! En een paar dagen later vroeg Wilco me .. hoe flik je dat nou Es.. hoe bleef je nou zo koel??? Ik weet het zelf ook niet.. heb gedaan wat ik moest doen.. had het niet anders kunnen doen.. ik denk dat ik deed wat mijn vader zou doen.. zoeken naar mogelijkheden, binnen de onmogelijkheden en afwachten wat die on- en -mogelijkheden voor jou willen betekenen!
En uiteindelijk heb ik een geweldig weekend gehad! Ik heb heel goede zaken gedaan maar vooral enorm gelachen! 5 jaar geleden sprak ik MAVO Duits.. nu spreek ik houtje touwtje Duits.. maar iedereen verstaat me. Het is niet perfect.. maar het is mijn Duits… en Duitsers snappen me. Dat twee Nederlandse mannen ( zal de namen niet noemen hier) me dan altijd moeten plagen met mijn Duits neem ik dan maar op de koop toe…Ik weet zeker dat ik die twee mensen enorm veel plezier heb laten beleven met mijn houtje touwtje Duits. Tranen biggelende over de wangen en een restaurant helemaal stil krijgen.. dat is ook een kunst! Toch?
Het mooiste compliment wat ik vorig weekend gehad heb, was van een taxichauffeur… … “Sind Sie von Beieren??” Ok.. het zal vast plat Duits zijn… maar die man schatte me Duits in! Al lag er iemand achter in de taxi dubbel van het lachen en werd het doorgeappt naar derden… voor mij was het een compliment!
Ik ben niet perfect, ik spreek niet perfect Duits, ik doe gewoon mijn best. Ik probeer van “niets” “iets” te maken, al dan niet met een schaterlach en veel plezier. Ik heb waarschijnlijk andere kwaliteiten dan perfect Duits te spreken. Maar mijn doel… mij begrijpen.. een ander begrijpen… bereik ik altijd! Ik doe mijn ding op mijn manier…Gewoon omdat IK gewoon IK ben! En JEZELF kunnen en durven zijn… dat is OOK een KWALITEIT!! En laat ik dat nou van mijn vader hebben! PERSOONLIJKHEID wint het altijd van KENNIS!
De moraal van het verhaal.. Gewoon jezelf kunnen én durven zijn.. Puur zijn…zoals mijn pa deed en nog steeds doet… zoals hij het mij ook heeft meegegeven… in genen en in onderwijs…Dat is ook een gave! Misschien kom je daar ook een heel eind mee! Met alle imperfecties.. kun je ook heel perfect zijn!
===========
06-11-2015 – Doener en Denker
Soms zit ik in de auto te denken… snelwegen lang… soms zie ik niet eens waar ik ben en besef ik me kilometers verder pas dat ik alles wat ik ken niet eens gezien heb. Er gaat van alles door mijn koppie… Ik ben een doener, maar ook zeker een denker! Soms denk ik veel verder dan nodig is, maar ik wil niks aan het toeval overlaten… alles moet goed overdacht zijn of een pasklaar antwoord hebben. Voor het geval dat… je weet nooit… wat als?? En als dit?? Als dat?? Laatst zei iemand tegen me: “Es… jij denkt veel te ver vooruit…”
Ja, wellicht… soms werkt het tegen je… maar ik denk al heel mijn leven zo en als ik niet meer zo zou denken… ik weet niet, maar ik denk dat ik dan de controle kwijt ben!
Soms weet ik het even niet… dan vertel ik aan de foon dat ik over een paar uur terugbel… dan kan ik er namelijk gewoon even over nadenken.
Ik heb een eigenschap die positief is maar ook negatief… verrekte perfectionistisch… Mijn doel is een perfecte balans vinden tussen de hulpvraag (lees: klant) en mijn helpantwoord (lees: werk). Ik kan niet toveren, de hulpvrager ook niet… en als we samen tot een passend antwoord (lees: opdracht) kunnen komen… dan zijn we samen blij… Mooier kan het niet.
Afgelopen week was een denkweek… Ik zal u vertellen waarom…
De fanatieke Esther was begonnen met hardlopen… Ja… in een hardloopgroep. Dan wist ik zeker dat ik niet te gek zou doen, niet meer zou doen dan ik wilde. Het ging helemaal voorspoedig, met mijn 38 jaar tussen jonkies en wat oudjes. Ik zou zeker de Zandenplasloop van 7 november lopen! Vijf kilometertjes… gewoon even lopen… ik was zo gedreven!!!
Een Chinatransport van 800+ duiven in manden… bakwagen in… bakwagen uit, Kassel, de beurs, hardlopen… U voelt hem aankomen… AU… best wel au in mijn rechterheup.
In Kassel gaan stappen en dansen (daar hou ik zo van)… mijn heup nog auwer.
Maandag loopgroep… Esther kon niet lopen… AU!
Na een paar dagen… nog veel meer AU! Na twee weken… niet meer kunnen lopen van de AU! Fysio: “Tja… u bent een bijzonder geval… we weten het niet… het is geen slijmbeurs, het is geen overbelasting… we sturen u weer naar de huisarts.”
Huisarts: “Tja… ga eerst maar eens een foto maken!”
Nou, daar komt het hele denkverhaal!!
Esther komt in het ziekenhuis voor een foto van heup en bekken… De jongeman van een kleine 30 jaar stelt zich netjes aan me voor en ik loop mee! Hij kijkt wel apart!
“U mag zich ontdoen van de onderste kleding en schoeisel en ik roep u zo.”
Oké… ik sluit me op in ’t hokkie en doe wat me gevraagd wordt.
Ik kijk nog even in de spiegel die er hangt en zie dat mijn haar weer eens wild zit; het zit totaal niet. De deur gaat open… en ik loop voorzichtig de ruimte binnen.
“U mag plaatsnemen op de bank.”
Even een dit, even een dat… meerdere shots worden er genomen… Tjonge, wat voel je je dan eigenlijk opgelaten als je daar zo best wel naakt ligt op die bank.
Ach… het is zijn werk… hij doet niet anders! Nou ja, nu zie je hem nooit weer!
Eindelijk… de laatste foto! “Zo, dat was het!” zegt de jongeman.
Ik martel me omhoog van die ellendige bank… bedenk me hoe ik me naar de kleedruimte ga strompelen zonder al te veel pijn, totdat deze gedachte ineens wordt onderbroken met:
“Ben jij niet Esther van de duiven??”
Crisis… mennn… ik kan wel door de grond zakken… daar sta je dan… best wel intiem (half spiernakentigbloot) en ik ben ineens Esther van de Duiven…
Mijn eerste reactie was niet de beste, denk ik…
“Ohhh, wat gênant!!” (Sta je daar in je halve poedelenakie… zo preuts als ik ben… blijkbaar met een duivenmelker… mennn… dat voelt niet echt prettig!!)
De jongen liep mee naar de kleedruimte waar mijn onderkleedsels lagen… we hadden het over duiven… duiven… en ik stond me aan te kleden… Bizar hè?
Kunt u zich voorstellen dat ik met mijn spijkerbroek in de handen, ontbloot onderlijf, het met een vreemd iemand over duiven heb??? Nee… ik tot voor een week geleden ook niet.
En weet u? Na een minuut of vijf was het nog heel normaal ook! Ik stond daar mijn spijkerbroek op te hijsen terwijl we het over die verrekte duiven hadden… alsof ik dat elke week doe! Passie komt dan naar boven… zowel bij de “fotograaf” als bij mij!
Dat ik zover ben gekomen (gezonken)… dat ik duiven verkies boven mijn spiernakentigblootie…
Maar dat hele tafereel heeft me enorm aan het denken gezet… Dat vreemde mensen mij herkennen, terwijl ik hen niet ken…
Op beurzen ken ik heel veel mensen niet, zij kennen mij wel.
Ik denk aan hoe ik bijna vijf jaar geleden begon met mijn bedrijfje… niemand (her)kende me. Ik kende niemand… Ik stond te flyeren bij de Beyers-stand… en niemand geloofde in me. Zelfs m’n eigen Wilco lachte me uit en vroeg zich af wat ik toch aan het doen was! Een vrouw in een mannenwereld… dat was gedoemd te mislukken!
Op 1 april a.s. bestaat Duivendirect vijf jaar.
In vijf jaar tijd heb ik zoveel geleerd, zoveel mensen leren kennen. En ik ken er nog zoveel niet!!! Notabene zelf duivenmelkster geworden. Mooie en minder mooie mensen ontmoet. Geweldige momenten beleefd, minder leuke dingen meegemaakt…
Ik heb geïnvesteerd met zelf verdiende middelen… in personeel, in auto’s, huisvesting voor duiven en software… Maar ik hoop bovenal in mijn klant!
Ik heb het genoegen te mogen zaken doen met de grootsten, maar ook met de kleinsten! En dat streelt mij… Overweg kunnen met de mens… hoe goed of slecht, arm of rijk hij is, met zijn, haar of mijn gebreken… We hebben allemaal één ding gemeen… we zijn mens!
Veroordeel niemand!
===========
05.12.2015 – Lieve Sinterklaas,
Vorig jaar viel Pakjesavond in huize Bultman helemaal in duigen, omdat zoveel klanten mij nodig hadden en ik mijn avondje met man en kinderen opzij zette.
Op kantoor werden de cadeautjes uitgepakt en tussen de telefoontjes door nam ik een hap van een chocoladeletter. Ik belde met mijn klanten, terwijl ik op de achtergrond geluiden hoorde die bij Pakjesavond hoorden.
Aan het eind van die avond nam ik me, met heel veel spijt, één ding voor: volgend jaar met Pakjesavond kan er gebeuren wat er gebeurt, maar dat is een familieavond! Sinterklaasavond blijft gewoon vrij! Dat stond bovenaan mijn verlanglijstje!
Lieve Sint, u heeft dan wel een vreemde vorm van humor om de vogelgriep mee te nemen bij uw intocht in Gouda! Vanaf 16 november heb ik al meer vrije tijd dan me ooit lief was!
Weet u, Sint? Ik slaap al drie weken slecht, hooguit vier uurtjes per nacht. Ik lig te piekeren, te denken, vooruit te kijken, wat eigenlijk niet eens kan. Wat als? En dan?
Tijdens die hele vogelgriep is de grote hamvraag hoe ik het voor elkaar moet boksen om twee man aan de vreet te houden! Ik heb twee jongens in dienst, weet u nog, Sint?
We hebben met verwarmingselementen gereden, zakken voer, bloemen, broedvakken en een loketkast. We pikten duifjes op binnen de regio’s. En echt niet voor het geldelijk gewin hoor, Sinterklaas. Echt niet.
Het was voor bepaalde mensen wel erg makkelijk om via Twitter, Facebook of roddelpraat de wereld in te slingeren dat we dit voor eigen gewin deden. Met het brood in de bek of zekerheid van overheidswege…
Echt, ik heb gedacht: zijn er nu werkelijk mensen die zó vreselijk zwart kunnen denken? Ik weet heus wel dat het verhaal heel anders zit dan wordt voorgespiegeld. Sommige mensen dekken zichzelf in. Toch, Sint?
Nee, Sint, ik dacht alleen maar aan de salarissen die maandelijks moeten worden overgemaakt, de belastingen en de pensioenen.
En nog erger: wat als het maanden gaat duren? Dan kan ik mijn allermooiste bedrijf gewoon opdoeken. Het bedrijf waar ik mijn hele ziel en zaligheid in heb gegooid, dat door een vogelgriep ten onder dreigt te gaan!
En ik red me wel hoor, Sint. Mij hoort u niet klagen. Ook al zal er voor mij geen uitkering zijn als mijn zelf opgebouwde tokootje door een griepje overlijdt. Ik vind wel iets anders. Uitdagingen genoeg in de wereld! Tenminste, als je ze wilt zien!
Maar dat eeuwige geklaag en gezeur van mensen over een ander, terwijl ze niet eens weten hoe het zit… Sint, kunt u daar niet eens wat aan doen? Ik ben er in ieder geval helemaal KLAAR MEE!
Ze schrijven maar op Facebook, twitteren maar van alles de wereld in. Negativiteit ten top, schreeuwen om aandacht…
Mensen met te veel vrije tijd, die te veel naar een ander kijken en te weinig naar zichzelf. Die doen vóór ze denken, in plaats van andersom. Laat staan dat ze verder kunnen kijken dan hun neus lang is of enige vorm van empathie tonen.
Die behoren voor mij tot de categorie Zeurpieten. En dan interesseert het me nog niet eens welke kleur ze hebben!
Mag ik u een tipje geven? Richt uw aandacht eens op degenen die meer op de achtergrond staan, die juist door hun levenservaring niet zulke gekke dingen roepen. Of die gewoon wat wijzer zijn, omdat hun rugzakje net iets voller zit.
En als u hun iets wilt geven, hoeft dat niet groot te zijn. Misschien juist iets wat niet tastbaar is en niet te koop.
Lieve Sint, de wensen van deze mensen zijn niet zomaar in te willigen en niet in geld uit te drukken, dat weet ik. Maar misschien kunt u in ieder geval een poging doen om een lach op hun gezicht te toveren of hun een blij gevoel te geven.
==========
31-12-2015 – Als je echt iets wilt
Het nieuwe jaar staat voor de deur, traditie getrouw vult ons huis zich met familie en vrienden om gezamenlijk het nieuwe jaar in de luiden. Ik vind het misschien wel het mooiste “feest” van het jaar. Het is terugkijken en ook weer vooruitkijken, een momentje van bezinning. Voordat het feestgedruis komt, vlieg ik door het huis, logeerbedden gereed maken, laatste wasjes draaien, stofzuigen, dweilen, poetsen, boodschapje tussendoor, u kent dat wel. En dan dwalen mijn gedachten terug naar afgelopen jaar.. wat bracht 2015 voor ons, wat hadden we liever anders gezien, wat kwam als verrassing?
Terugkijkende op 2015 voel ik mij een bevoorrecht mens, we mochten in goede gezondheid dit jaar volbrengen, de meiden gingen naar een nieuwe school, om hun passie en dromen na te jagen. Onze jongste spruit Kayleigh werd als eerste geselecteerd, niet veel later haar 2 jaar oudere zus Ashley. Elke morgen gaat de wekker om 6 uur voor hen en reizen zij met de bus af naar Zwolle. Voetballen en Onderwijs!
Beiden willen ze beregraag profvoetballer worden, en ze zijn een mooie weg hiervoor ingeslagen. De oudste zit in VWO 4 en wil naast profvoetballer een baan in het ziekenhuis, wat precies weet ze nog niet. De jongste volgt het tweede jaar TL. Haar cijfers zijn met enorme sprongen de lucht in gegaan sinds haar start op de nieuwe school, want daar is gewoon de regel : Voetbal je niet goed, kan je gaan.. Gaat school niet goed vlieg je er ook uit!” “ Ik word gewoon profvoetballer..” Ik hoef geen andere baan!” Gedreven als ze is, is dat haar missie..
Dromen najagen.. al weet je nooit of ze uit gaan komen, alles er voor geven en het maximaal haalbare er uit proberen te halen.
Toen de meiden nog klein waren, en er stond iets belangrijks te gebeuren, was er toch af en toe onzekerheid. Bij het naar bed gaan vertelde ik ze altijd, dat wanneer je echt iets wilt, kan je het ook! Nooit opgeven, nooit zeggen dat je het niet kan!
Als je echt iets wilt… dan kan jet het! Zo begon ik aankomende 1 april alweer 5 jaar geleden Duivendirect.. Ik had toen niet durven dromen dat ik zover zou komen, twee auto’s, twee mensen in dienst en een geweldig team! En wat heb ik in die 5 jaar een geweldige mensen ontmoet, vrienden gemaakt en mooie dingen gezien. Heb veel mensenkennis op gedaan, veel geleerd en leer nog elke dag weer bij.
Notabene zelf met duiven begonnen, veel geleerd, nog veel te leren. Afgelopen jaar onder de naam Duivendirect gaan vliegen, een “nieuwe start” in de strategie die Wilco en ik bedacht hadden. Wilco de ouden, ik de jonkies onder mijn hoede. En wat hebben we enorme sprongen gemaakt, tot zelfs een 2e NPO op Chateaudun, krijg nog kippenvel op mn lijf als ik daar aan terug denk, wat waren we blij! Duivendirect op Teletekst en het was geen reclamestunt zoals sommigen dachten
En wat was het kleine feestje geweldig wat spontaan gevierd werd bij ons thuis, duivenvrienden uit de buurt kwamen ons feliciteren en een glaasje heffen. En dat heeft me zo goed gedaan! Elkaar “beconcurreren”, maar ook “feliciteren” en van elkaar “leren”
En mijn witte duivies… wat hebben ze anderen versteld doen staan! Weinig verliezen geleden en wat was ik trots op ze als ze weer prijs vlogen. De topper was op Gien, toen mijn “ Witte Bordeaux” ongemerkt over de plank is gevlogen terwijl de drie melkers op het terras, waaronder ik zelf, het goeie dier niet eens opgemerkt hebben.
Mijn deceptie maakte plaats voor een jubelende ereronde over het gazon toen bleek dat mijn toppert allang in zijn vak zat en ook nog op een mooie tijd geklokt was.
En gelukkig was ik niet de enige die hem niet gezien had.. had me anders echt heel erg dom gevoeld!
Afgelopen jaren heb ik heel veel witten weggegeven, daar is nu een einde aan gekomen. Aankomende jaar zijn mijn witjes verbannen uit het “normale” duivenhok en “krijg” ik een “speciaal hok” voor mijn witten. Het komt er op neer dat Wilco ze niet meer in het hok wil hebben….
Dus ik ga een heel (oud) hok vol witten kweken en dat zal ook zeker de kwaliteit ten goede komen. Overigens zit er wel een “maar” aan voor Wilco dat ik gedwongen moet verhuizen met mijn White Sensations… ik ga het hok knalroze schilderen! Iedereen die me kent, weet dat ik een levensmissie heb met mijn witjes. Ik ben constant bezig om de kwaliteit te verhogen, kruisen, doorkruisen. Ik verafschuw het niet om gewoon een goede blauwe duif er door te kruisen en dit na paar jaar weer terug te koppelen met wit om weer 100 % witte duiven te hebben. Daarnaast moet ik 100% genetisch witte duiven behouden, duiven die altijd wit kweken. 100 % wit en 100% genetisch wit.. zijn twee verschillende dingen.
Ik voelde me vereerd toen mij gevraagd werd om een aantal White Sensations” te veilen in Denemarken, op www.mchansen.net. De veiling loop momenteel en alle 10 de witjes zijn ingezet en daar ben ik best trots op!
Ooit… bij gezondheid en leven… komt er een witte van mij op Teletekst.. Ja, ik weet het, u lacht me nu uit. Net als twee jaar geleden toen ik schreef dat Wilco en en ik binnen 5 jaar op Teletekst wilden staan. Maar heb het in de kop, en dan heb ik het niet in de kont… moet ooit gebeuren! En als je echt iets wilt…
Ik wil u nog graag het verhaal vertellen van mijn “Olde Koppel”.. de witjes waar alles mee begon, mijn witte duiven leven. Ik kocht ze dus in Soest jaren geleden, dat heb ik al wel eens verteld. Maar wist u dat ik het koppel ooit verkocht heb? In sommige levensfases doe je wel eens rare dingen, en ik verkocht mijn twee witte trotsen aan Aalt.
Aalt, verstokt vrijgezel van eind 40, kwam elke week kijken als de duiven thuis kwamen van de vluchten. Dronk een bakkie koffie of een biertje, naar gelang het dagdeel en de warmte van de dag. We babbelden wat, bespraken de aankomsttijden van anderen, want Aalt was de voorloper van de Whatssapp groep. Elke week tijdens het seizoen weer opnieuw. Ik verkocht hem op een gegeven moment mijn “ Olde Koppel”. Hij kweekte er twee jaar witten mee die hier nog steeds in de buurt rondvliegen, na de twee jaar kocht ik het koppel weer van hem terug en begon wederom met witten te vliegen.
Aalt kreeg een relatie rond zijn 50e jaar met een jongere vriendin, geweldig! Hij kwam steeds minder vaak en steeds korter, logisch! Aalt trouwde in oktober 2014, werd vader op 23 januari 2015 van een zoon, Niek genaamd. Ik krijg weer kippenvel op mijn armen als ik u vertel dat Aalt overleed aan een hartstilstand op 24 januari 2015. Op zijn kist stond een foto van hem samen met Niek, nog geen 24 uur oud…
Het jaar is om. Tranen, een glimlach. Plezier en verdriet. Wat 2016 gaat brengen weet ik niet. Ik heb heel veel plannen, wil heel veel…
Ik hoop dat we met ons allen gezond mogen blijven, want zonder dit grootgoed zijn we nergens. Ik hoop dat de meiden beloond zullen worden voor hun harde werken. Ik hoop dat Wilco en ik met net zoveel passie en drive aankomende jaar weer met onze duifjes bezig mogen zijn. Ik hoop dat Team Duivendirect wederom voor u klaar mag staan met onze diensten. Ik hoop dat Duivendirect zich aankomende jaar nog meer gaat onderscheiden in service en andere dienstverleningen. Ik hoop u aankomende jaar wederom blij te mogen maken met mijn schrijfsels. Ik hoop dat ik met deze schrijfsels de duivensport positief kan neerzetten en kan laten ervaren. Ik hoop dat iedereen elkaar eens toelacht, eens een complimentje maakt, in waarde laat. Ik hoop dat de schreeuwers in ons midden eens een paar dagen schor zijn zodat de ondergesneeuwden even rust krijgen. Ik hoop dat het woord Respect eens minder hard geroepen wordt, maar dat er daad bij het woord wordt gevoegd.
Tot slot wil ik u allemaal danken, mijn lezers, mijn klanten, mijn relaties. Zonder u was een groot deel van mijn jaar niet zo geslaagd geweest. Ik wil heel veel… ik kan heel veel.. maar zonder u valt een heel groot deel weg!
Bedankt voor het in ons gestelde vertrouwen en dat u het ons gunde!
Graag wensen wij u het allerbeste voor 2016! Gezond blijven of gezond worden staat daarin op nummer 1. Veel succes, voorspoed en geluk gunnen wij u en de uwen. Sommige dingen heeft de mens geen invloed op.. maar op alles waarop wel… Als je echt iets wilt… kan je alles!!! Succes!
Esther